Terwijl wij met zijn zevenen de zanderige, bruine weg vol met spelende kinderen en werkende mensen oplopen richting het huis waar we op bezoek gaan, komen drie kinderen de berg afgerend en springen in onze armen. Het ene meisje is een stuk kleiner dan de ander. Maar alle drie springen ze in onze armen alsof ze vrij zijn.
Terwijl die kinderen weer verder naar beneden rennen door het stof denk ik bij mezelf: wie let er op deze kinderen, wie houdt ze in de gaten?
Ik voel de angst dat niemand ze ziet. En als niemand ze ziet, hoe kunnen ze dan echt gezien, gekend en geliefd worden?
Maar als ze weer iets dichterbij komen zie ik hun stralende bruine ogend. Ik heb kinderen nog nooit zo zien stralen. Ze stralen vreugde, rust, liefde en vrede uit.
Als we dan een half uur later bij Deborah staan en ze voor ons wil bidden, voel ik het. Deze kinderen worden gezien, gekend en geliefd door God. En misschien nog wel het belangrijkste, God beschermt ze met alles wat Hij heeft.
En dat is genoeg.
Dat is echte vrijheid.
Dus welke vrijheid ben jij aan het vieren? Die van het land waar je in geboren bent? Of jouw vrijheid door God?
In samenwerking met
Reactie plaatsen
Reacties